Chemicznie Kosmetycznie

HYDROLATY

Hydrolaty – inaczej wody aromatyczne są produktami dodatkowymi, otrzymywanymi w procesie destylacji z parą wodną surowców , zawierających olejki eteryczne. W trakcie tego procesu pary olejku eterycznego i wody wchodzą w ścisły kontakt ze sobą skraplając się, następnie ściekają do odbieralników jako dwie oddzielne fazy. Woda aromatyczna zawiera zazwyczaj minimalne ilości olejku eterycznego (0.02% – 0.5%). Może być jedynym cennym produktem destylacji z parą wodną w przypadku surowców roślinnych o małej zawartości olejków eterycznych.

Wody aromatyczne są czystymi płynami o konsystencji wody, a ich zapach jest delikatniejszy niż zapach odpowiadającego im olejku eterycznego. Mają przeważnie odczyn kwaśny bądź obojętny, pH waha się między 3 a 7. Wartość pH 5,5 uważana jest za optymalną do stosowania w produkcji preparatów do twarzy. Dobrym wskaźnikiem jakości hydrolatów jest ich kwasowość, a wszelkie zmiany będą przejawem ewentualnego pogorszenia jakości hydrolatu. Najczęściej są jasne i prawie bezbarwne, tylko niewiele z nich ma intensywny odcień. Do hydrolatów o zdecydowanym kolorze możemy zaliczyć ten z mydlnicy lekarskiej oraz wrotycza pospolitego. Wyjątkowo nasycone i opalizujące zabarwienie posiada hydrolat cynamonowy. Zapach wody aromatycznej jest często podobny do zapachu olejku eterycznego, pozyskanego z tej samej rośliny, ale nie zawsze tak jest. Aromaty obydwu substancji mogą znacznie różnić się od siebie, co jest spowodowane odmiennym składem chemicznym. Związki hydrofilowe tj. alkohole, fenole, aldehydy częściowo lub całkowicie rozpuszczalne w wodzie, są częściej obecne w hydrolacie niż w olejku.

Hydrolaty należy przechowywać w temperaturze poniżej 14°C, w miejscu zacienionym nie dłużej niż przez okres jednego roku. Takie warunki przechowywania zapewniają stabilność, chronią przed rozpadem i zmianą składu. W wyższej temperaturze niektóre wody roślinne wykazują skłonność do flokulacji (oddzielania cząstek zawieszonych) np. hydrolaty z jemioły i lipy tworzą sukcesywnie białe lub zielone osady, z mikroskopijnych cząstek roślinnych obecnych w hydrolacie Większość wód aromatycznych jest delikatna i rozkłada się w dosyć krótkim czasie. Hydrolaty z roślin, które nie mają dużych ilości olejku eterycznego są stabilne tylko przez krótki czas. Trwałość hydrolatów jest determinowana przez obecność w nich rozpuszczalnych związków z olejków eterycznych hamujących wzrost bakterii. Często konserwuje się je niewielką ilością konserwantu lub alkoholu, ponieważ nie posiadają tak silnych właściwości antybakteryjnych jak olejki eteryczne i mają krótszy okres przydatności.

Wody aromatyczne mogą być stosowane w 100% stężeniu bezpośrednio na skórę jako tonik lub odświeżająca woda. Wykorzystywane są również jako faza wodna w produkcji kremów, lotionów, balsamów, mydeł i jako dodatek do masek. Można użyć je także do odświeżania powietrza w pomieszczeniu. Hydrolaty zawierają wiele cennych substancji czynnych przyjaznych dla skóry. Mają ponadto właściwości pielęgnacyjne i terapeutyczne. Ich wybór jest uzależniony od rodzaju i stanu cery

Popularność hydrolatów zwiększa się dzięki prostocie stosowania, dostępności, różnorodności oraz przystępnej cenie. Większość firm z kosmetykami naturalnymi proponuje w swojej ofercie te produkty, dzięki czemu wody roślinne stały się alternatywą dla kosmetyków syntetycznych. Są to substancje warte uwagi i polecenia.

9.10.15
2 komentarzy

ALERGIE NA METYLOIZOTIAZOLINON I CHLOROMETYLOIZOTIAZOLINON

KOSMETYKI

Metyloizotiazolinon (INCI: Methylisothiazolinone, skrót: MIT) oraz chlorometyloizotiazolinon (INCI: Methylchloroisothiazolinone, skrót: MCIT) to konserwanty stosowane w wielu preparatach m. in.: detergentach, szamponach, odżywkach do włosów, żelach do mycia ciała, płynach do kąpieli itd. MIT na rynku UE ma zastosowanie w dwóch postaciach: w mieszaninie z MCIT w całkowitym stężeniu obu substancji 0,0015% oraz jako samodzielny konserwant w maksymalnym stężeniu 0,01%. 26 września 2014 roku zostało opublikowane rozporządzenie, ograniczające stosowania obydwu konserwantów jedynie do produktów spłukiwanych i weszło ono w życie z dniem 16 lipca 2015 roku.
Zmiany ! Z dniem 6 lipca 2017 r. weszło ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) 2017/1224 zmieniające załącznik V do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 dotyczącego produktów kosmetycznych. Komitet Naukowy ds. Bezpieczeństwa Konsumentów („SCCS”) stwierdził, że w przypadku spłukiwanych produktów kosmetycznych, stężenie metyloizotiazolinonu nieprzekraczające 0,0015 % (15 ppm) uznaje się za bezpieczne dla konsumenta w odniesieniu do wywoływania uczulenia kontaktowego. Od dnia 27 stycznia 2018 r. do obrotu w Unii wprowadza się tylko produkty kosmetyczne zgodne z niniejszym rozporządzeniem.

Przyczyną wprowadzonych zmian było znaczne zwiększenie ilości osób, u których zaobserwowano alergię na MIT i MCIT po zastosowaniu kosmetyków (początkowo szczególnie tych niespłukiwanych, a w późniejszych latach po zaostrzeniu przepisów, nawet tych spłukiwanych, w których stężenie MIT wynosiło 100 ppm). W wielu państwach zanotowano kilkukrotny wzrost częstości uczuleń, określając go jako ,,wybuch epidemii”. MIT i MCIT nawet przy ekspozycji powietrznopochodnej stały się przyczyną ciężkich, uogólnionych zapaleń skóry, a źródłem uczuleń w tych przypadkach były farby budowlane. Methylisothiazolinone otrzymał nawet wyróżnienie: ALERGEN ROKU 2013. Jest to coroczne wyróżnienie nadawane przez American Contact Dermatitis Society, mające na celu zwrócenie uwagi na alergeny, które są bardzo powszechne, ale niestety przyczyniają się znacznie do alergicznych zapaleń skóry. Przykładowe zdjęcia obrazujące reakcje alergiczne po zastosowaniu kosmetyków z MIT/MCIT możecie zobaczyć powyżej.
Należy podkreślić, że poza wywoływaniem uczuleń, MIT ma dobry profil toksykologiczny i mimo wszystko jest substancją bezpieczną, o czym świadczy m. in: ocena bezpieczeństwa przeprowadzona przez amerykański Cosmetics Ingredients Review Panel w 2011 roku.
Teoretycznie stosowanie obu konserwantów - MIT oraz MICT w kosmetykach spłukiwanych nie stanowi ryzyka, bo kontakt ze skórą takich preparatów, jak szampon czy żel pod prysznic jest bardzo krótki. W praktyce jednak, na przestrzeni kilku lat pojawiło się coraz więcej przypadków osób z alergią kontaktową po zastosowaniu kosmetyków z MIT. Dlatego też po raz kolejny zmieniono dopuszczalne maksymalne stężenie MIT w produktach kosmetycznych.
Poniżej na zdjęciu znajdują się przykładowe kosmetyki oraz produkty chemii gospodarczej, które zawierają MIT/MCIT. Konserwanty te występują w wielu znanych kosmetykach drogeryjnych, aptecznych, produktach do sprzątania, mycia, a także farbach malarskich.
Namawiam więc do zapoznawania się ze składami kosmetyków i ograniczenia tych, które posiadają MIT/MCIT, zwłaszcza u osób z wrażliwą, alergiczną skórą oraz u dzieci. W przypadku osób uczulonych na MIT/MCIT jedynym rozwiązaniem jest rezygnacja z kosmetyków zawierających ww. związki.

6.10.15
20 komentarzy

USUWANIE ZNAMION BARWNIKOWYCH

MEDYCYNA

Znamiona barwnikowe, nazywane popularnie pieprzykami są to zmiany, które pojawiają się na skórze na skutek nagromadzenia melaniny. Po okresie wakacyjnym ich ilość często nam przybywa, niektóre z nich mogą zmienić kształt, barwę bądź powierzchnię. Okres jesienno-zimowy jest więc idealnym momentem na kontrolę znamion u specjalisty, czyli dermatologa. Osoby mające sporo pieprzyków na ciele, powinny kontrolować je u lekarza raz na pól roku/rok (ja przeważnie chodzę raz na rok).

Ze względu na to, że znamiona mogą stanowić punkt wyjścia czerniaka, jednego z najzłośliwszych nowotworów, zaleca się usunięcie zmiany dysplastycznej lub takiej, która jest usytuowana w miejscach, narażonych na ciągłe drażnienie, np. na stopach, owłosionej skórze głowy itd. Pieprzyki można też usunąć ze względów estetycznych np. z twarzy.

Przed usunięciem znamion lekarz powinien zbadać je pod dermatoskopem lub videodermatoskopem i ocenić wg. systemu ABCDE, gdzie A- oznacza asymetrię, B- brzegi, C-kolor, D-rozmiar i E-ewolucję, czyli występujące zmiany. Jeżeli znamię jest asymetryczne, posiada nierówne brzegi, niejednolity kolor, rozmiar powyżej 5-6 mm , uwypukla się, boli, swędzi bądź sączy się z niego wydzielina, powinno się je usnąć.

Jest kilka metod usuwania znamion, jednak jedyną bezpieczną i zalecaną przez dermatologów, jest chirurgiczne wycięcie zmiany z marginesem skóry. Małe, nieinwazyjne pieprzyki można usunąć przy użyciu lasera, krioterapii czy elektrokoagulacji, jednak minusem tych metod jest brak możliwości pobrania materiału do badania histopatologicznego.

Spośród 3 ww. metod usuwania nieinwazyjnych znamion, najczęściej stosuje się laser CO2. Jego wiązka wnika wybiórczo do wody, znajdującej się w skórze, czyli tkance usuwanego znamienia. Tkanka pochłania wiązkę lasera i ulega spaleniu lub odcięciu. Do mniej popularnych metod usuwania znamion, zaliczamy kriochirurgię oraz elektrokoagulację. W kriochirurgii następuje niszczenie tkanek pod wpływem działania płynnego azotu, a więc znamię zostaje wymrożone. W elektrokoagulacji natomiast do usuwania znamion, wykorzystuje się prąd elektryczny wysokiej częstotliwości.

Jednak tak jak podkreślałam wcześniej, lekarze rekomendują usuwanie znamion (tych potencjalnie niebezpiecznych) chirurgicznie. Taki pieprzyk wraz z marginesem skóry, usuwany jest skalpelem przez chirurga. Po wycięciu zmiany zakłada się kilka szwów (ja miałam przeważnie 2-4), które po określonym czasie (ok. 1-2 tygodni) są zdejmowane. Zamiast tradycyjnych szwów nierozpuszczalnych, lekarz może założyć szwy rozpuszczalne.

Około miesiąc od zabiegu otrzymuje się wynik badania histopatologicznego (jest to orientacyjny czas, w każdej placówce medycznej może to trwać krócej lub dłużej).
Wśród niektórych ludzi istnieje pogląd, że znamion „lepiej nie ruszać”, tzn. nie wycinać, bo może dojść do „zezłośliwienia” zmiany, co jest strasznym zabobonem jak na dwudziesty pierwszy wiek. Jeśli pieprzyk wyraźnie się zmienia, a jego wygląd nas niepokoi, należy go jak najszybciej zbadać u dermatologa i w razie potrzeby usunąć.

3.10.15
0 komentarzy

SÓL W KOSMETYKACH

KOSMETYKI

Obecnie na rynku jest wiele preparatów kosmetycznych, głównie tych myjących, które zawierają w swoim składzie chlorek sodu, czyli popularną sól (wg. INCI: Sodium Chloride). Bardzo często związek ten pojawia się wysoko w składzie INCI, tj. zaraz po wodzie i związkach myjących, co oznacza, że jest dodawany w sporej ilości (wg. INCI nazwy składników użytych w kosmetykach umieszcza się w kolejności malejącej, tj. na początku znajdują się substancje dodawane w największej ilości, a na końcu w najmniejszej).

Sól dodawana do takich preparatów jest modyfikatorem lepkości*. Konsumenci mają określone wymagania w kwestii właściwości reologicznych preparatów kosmetycznych. Wysoka lepkość często kojarzona jest z dużą zawartością składników aktywnych, co wykorzystuje się w celach marketingowych. Prawda jest często zupełnie inna. Otóż preparaty myjące, np. szampony, żele pod prysznic są wodnymi roztworami (nawet 70-80% wody), zawierającymi związki powierzchniowe czynne (do kilkunastu %). Takie roztwory mają przeważnie bardzo niską lepkość, więc najtańszym sposobem jest zagęszczenie ich solą. Oczywiście nie wszystkie tego typu preparaty są zagęszczone solą, inne modyfikatory lepkości mogą stanowić np. polimery. Jednak z tego, co zauważyłam, zdecydowana większość drogeryjnych preparatów myjących ma w składzie Sodium Chloride, czyli sól.
Negatywnym skutkiem używania takich produktów może być wysuszenia naszej skóry, podrażnienia oraz pieczenie, zwłaszcza u posiadaczy cery wrażliwej. Stosowanie szamponów, mających w składzie sól, u osób o włosach suchych i zniszczonych może jeszcze bardziej pogłębić ten efekt. Dodatkowo szampony tego typu bardzo niekorzystnie wpływają na włosy po zabiegu keratynowego prostowania, gdyż wpływają na szybsze wypłukiwanie się keratyny.
Mimo wszystko obecność soli w produktach kosmetycznych to nie koniec świata i u wielu osób ww. negatywne skutki, takie jak podrażnienie nie wystąpią. Jednak u niektórych składnik ten może przynieść więcej szkód niż pożytku.

*jest to opór stawiany przez ciecz przy przesuwaniu jej warstw względem siebie, pojęcie to często jest mylone przez konsumentów z „ gęstością”. Lepkości nie należy kojarzyć z lepieniem się kosmetyku.

1.10.15
0 komentarzy

Pages

HYDROLATY

ALERGIE NA METYLOIZOTIAZOLINON I CHLOROMETYLOIZOTIAZOLINON

USUWANIE ZNAMION BARWNIKOWYCH

SÓL W KOSMETYKACH

O autorce i blogu

KATEGORIE

OSTATNIE POSTY

ARCHIWUM

POPULARNE POSTY